پيشگو

علي يك دفعه «از كوره در مي‌رفت.» خلق و خوي شهلا باعث شده بود چند بار بيكار شود، دوبار زنش را طلاق بدهد و بسياري از دوستانش را برنجاند. او مي‌گفت «براي من هيچ اهميتي ندارد. من احساساتم را خفه نمي‌كنم و غصه‌ها را تو خودم نمي‌ريزم. خواهرم احساساتش را تو خودش مي‌ريزد و سردرد ميگرني دارد. من ترجيح مي‌دهم سالم و زنده بمانم ولي تنها باشم. من دوست ندارم عصبانيتم را قورت بدهم و بعد بميرم و تشييع جنازه بزرگي برايم بگيرند و بگويند چه موجود نازنيني بود.»
تحليل
علي مثل بسياري از آدم‌ها معتقد است اگر عصبانيتش را بيرون نريزد، رگ‌هايش از فرط فشار پاره مي‌شوند. بنابراين معتقد است «از كوره در رفتن» راه درستي براي ابراز عصبانيت است.
انكار يا فرو خوردن احساسات، يا لبخند زدن در حالي كه عصباني و ناراحت هستيم، عمل ناسالمي‌است. اكثر متخصصان هم توصيه مي‌كنند عصبانت خود را «بيرون بريزيم»
اما بهترين راه بروز دادن عصبانيت چيست؟ آيا بايد صداي تان را بلند كنيد، روي ميز بكوبيد، مشت تان را گره كنيد و پاي تان را روي زمين بكوبيد؟ آيا بايد توپ و تشر بزنيد؟ آيا بايد با داد و فرياد راه انداختن، دست بالا را بگيريد؟ جواب، «خير» است! مردم آدم‌هايي مثل شهلا را پرخاشگر مي‌دانند. آن‌ها نمي‌دانند چطور احساسات شان را آرام بروز بدهند. خشمگين شدن يا از كوره در رفتن ممكن است موقتاً شما را راضي و آرام كند ولي ديري نمي‌گذرد كه مثل سابق، غرق ناراحتي خواهيد شد. در ضمن ديگران را نيز مي‌ترسانيد.
در مقابل اين گروه، عده‌اي هستند كه به جاي از كوره در رفتن، ابراز وجود مي‌كنند. آن‌ها دلگيري‌هاي خود را از همان لحظه اول رفع مي‌كنند و نمي‌گذارند دلگيري‌هاي شان روي هم جمع شود. اين گروه، خواسته‌هاي‌شان را بيان مي‌كنند و بدون آن كه خشمگين شوند و ديگران را تحقير كنند، روي حرف خود مي‌ايستند. به عبارت ديگر،  هيجانات تند و تيزشان را محكم، صريح و عاقلانه بروز مي‌دهند.
صراحت مودبانه از لحن تند بهتر است. در اينجا مثالي مي‌زنيم. فرض كنيد در گفتگوي زير بين دنيس و جك، شما دنيس هستيد. به لحن تند جك چگونه واكنش نشان مي‌دهيد؟ به اظهارات مودبانه ولي صريح او چطور؟ جك از دست دنيس عصباني مي‌شود و مي‌گويد:«حرامزاده! فكر مي‌كني كي هستي؟ جطور جرئت كردي مرا دور بزني و به رئيسم بگويي زياد به تو كار مي‌دهم؟» حالا اظهارات مؤدبانه ولي صريح جك را بخوانيد:«از اين كه مرا دور زدي و به رئيسم گفتي خيلي به تو كار مي‌دهم، عصباني هستم. اگر مي‌خواهي باهم كار كنيم، بهتر است اين كار را تكرار نكني.» جك در اظهارات مودبانه ولي صريح خودش عصبانيتش را فرو نمي‌خورد و برزو مي‌دهد. در اين حالت، دنيس بيشتر احتمال دارد با او موافقت كند. شما با ابراز وجود مودبانه، نه تنها نتايج بهتري مي‌گيريد بلكه سلامت خود را نيز حفظ مي‌كنيد.

پادزهرها
نجواهاي دروني اصلاحي

باور مخالف مثبت
به جاي آن كه «عقده دلت را خالي كني»، ابراز وجود كن.

منبع

برچسب‌ها: كنترل, خودشناسي, روانشناسي, عصبانيت

This entry was posted on فوریه 26, 2008 at 21:43 and is filed under روانشناسی, سلامتی. شما می‌توانید هرگونه پاسخ به این ورودی را از راه خوراک RSS 2.0 دنبال کنید. شما می‌توانید پاسخی بدهید، یا از وب‌گاه خود دنبالک بگذارید.