دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس کجاست دير مغان و شراب ناب کجا
چه نسبت است به رندي صلاح و تقوا را سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
ز روي دوست دل دشمنان چه دريابد چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا
چو کحل بينش ما خاک آستان شماست کجا رويم بفرما از اين جناب کجا
مبين به سيب زنخدان که چاه در راه است کجا هميروي اي دل بدين شتاب کجا
بشد که ياد خوشش باد روزگار وصال خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار اي دوست قرار چيست صبوري کدام و خواب کجا
برچسبها: حافظ, شعر, عرفان, عرفان و اندیشه
