پيشگو

بااستفاده از کتاب سرمایه اجتماعی در ایران اثر و نوشته اقای علی باقری .

انسان موجودی اجتماعی است. گرایش به دیگران دارد. دوست دارد مورد توجه باشد.دلایل و انگیزه های ان هم متعدد است. فعلا به ان اشاره نمیکنیم.اما هر انسانی ترکیبی از روحیه فردگرایی و تمایل به خلوت وانزوا و روحیه اجتماعی با توجه و گرایش به جمع است .هیچ فردی مطلقا تمایل به انزوا نداردیا مطلقامایل به جمع نیست.امکان دارد فردی بیست یا هشتاد درصد اجتماعی یا منزوی باشد اما صد در صد نمیشود.افراد بسیار اجتماعی هم گاه تمایل شدید به رفتن در انزوا دارند.ترکیب این تمایل حاصل تربیت و اموزش خانوادگی است.اگر فردی اجتماعی نتواند خلوت داشته باشد. یا فردی صد درصد منزوی شود وامکان تماس با دیگران نیابد بیمار می شود.زندان انفرادی به این دلیل شکنجه بی صدا تلقی می شود.زیرا فرد ناگهان از محیط اجتماعی کنده شده و ناگهان در جای محدود قرار می گیرد.امکان ارتباط ندارد.بخش اجتماعی شخصیت اوناگهان دچار ضربه میشود .در اینده به این بحث بیشتر اشاره می کنیم.افراد از نظر کیفیت ارتباط اجتماعی به چند گروه تقسیم میشوند.افرادی که جاذبه زیاد یا متوسط دارند . اینها یا در میان همه جاذبه دارند .یا عده ای افرادی که دافعه زیاد یا قابل توجه دارندو عدهای هم بینابین هستند.درفصل بعد به تقسیم بندی و توصیف انها می پردازیم.

دراینجا به گروه خاصی از نظر روانی اشاره می کنیم افرادی که ظاهری اراسته؛ لباس خوب ومرتب دارنددر نحوه بیان وایجاد رابطه با مردم هم مشکلی ندارند ؛ اما گاه افرادی که در کنار آنها قرار می گیرند؛ نسبت به انان حس ناخوشایندی می یابندودلشان نمی خواهد با آن فرد ارتباط داشته ومی کوشند به سرعت از او دور شوند. اگر بپرسید چرا ؟ چه شد که ترجیه می دهیدبا ان فرد درتماس باشید واز او می گریزید؟؛ نمی توانند توضیح دهند واگر از آن فرد اصلی هم دلیل دافعه اش را بپرسد او هم پاسخی در رابطه یا دافعه خود ندارد.

افرادی که قدرت دافعه زیادی دارند معمولا کسانی هستند که به نوعی پنهان کارند ؛ احساسات وعواطف وخواسته های فعلی خودرا بیان نمی کنند ؛ همواره قیافه ای ثابت ومرتب دارند ؛ از ناراحتی خود به دیگران چیزی نمی گویند ؛اگر عصبانی هستند ؛ اگر غم دارند ؛اگر خیلی شادند؛ می کوشند آن را نشان ندهند ؛ به ویژه وقتی که احساس ناراحتی دارند یا مثلا عجله دارند ؛ می خواهند به جای دیگری بروند وشما به نزد او رفته ونشسته اید ؛چیزی به شما نمی گویند .

رفتارشان هم به ظاهر عادی است اما شما حس می کنید در کنار او احساس خوشایندی ندارید ؛ دیدن وحرف زدن با او برای شما عذاب آور می شود ؛پس ترجیح می دهید ناخودآگاه از او دور شوید ودر صورت تکرار این مساله ؛عطای اورا به لقایش بخشیده وکاملا او را از خود دور کرده ودفع می کنید .اگر هم نظر دهید ؛می گوئید نمیدانم یک جوری خوشم نمی آید .

افراد دفع کننده معمولا در خانواده ای رشد کرده اند که پدر یا مادر یا هردو دارای تحکم وسلطه زیاد بر فرزندان بوده اند ؛سخت گیری های بیش از حد وبیهوده می کرده اند ؛فرزندان حق اظهار نظر نداشته اند؛برای هر کاری باید اجازه گرفته وبرای کوچکترین مساله توبیخ شده اند؛ پس طبیعی است در چنین وضعی آنها امکان رشد عاطفی وروحی وروانی نیافته اند؛ مدام محتاطانه برخورد کرده وآموخته اند احساس خود را پنهان کنند ولو احساسی که شدیداآنها را آزار می داده . آموخته اند آن را پنهان نمایند .و هنگامی که خانواده تشکیل می دهند ناخود اگاه این روش را با همسر و فرزندان دارند .این مسله توسعه یافته و ادامه می یابد.
انان در کودکی هرگاه شاد بوده اند اجازه بیان احساس خود را نداشته اند ؛ دچار مساله ومشکل بوده اند مخفی کرده اند ؛ترسیده اند ؛ نگفته اند؛چیزی می خواسته اند یا علاقه به لباس وکفش وغذائی خاص داشته اند ؛قادر به بیان نبوده ؛یا در صورت بیان مطلب شدیدا تنبیه وسرکوب شده اند .نتیجه چه می شود ؟فردی تربیت شده که حتی احساسات وعواطف ونیازهای خودرا از خود پنهان می کند ؛لذادر هنگامی که عجله دارد غمگین است ؛ نیاز به تنهائی دارد ؛ اما ناچار است در کنار فرد دیگری باشد وآن خواسته ونیاز را هم سرکوب می کند .روح او در فشار ومحدودیت است اما انرژی منفی از خود ساطع می کند ؛ لذا طرف مقابل علیرغم ظاهر خوش او ازاو دور می شود .روانشناسی امروزسالیان درازی است که بررسی روح را کنار نهاده وان را در مخاسبات خود وارد نمی کند . از این رو قادر به حل مشکل بیماران به طور کامل نیست ونیمی از ان را نادیده می گیرد.دوری ونزدیکی ؛جاذبه ودافعه انسان ها تنها به جسم وظاهر مربوط نیست ؛ به روح انسان ها هم مربوط است .

چه باید کرد؟

.این قبیل افراد چه باید بکنند؟!اول آن که شروع به خودشناسی کنند ؛موارد سرکوب شده در طول زندگی خود را لیست کرده وبه بررسی آثار ونتایج آن بپردازند ؛از نزدیکان ودوستان خود بخواهند احساس خود را در مراحل مختلف به آنها بگویند ؛پس از آن شروع به تغییر رفتار وعادات خود نمایند ؛بکوشند ؛اولا در هر لحظه خودشان احساس خود را درک کنند وبا آن روراست وصادق باشند ؛ببینند غمگین هستند چرا؟وبه خلوت نیاز دارند؟ در نزد کسی هستند ورودر بایستی دارند .از سوی دیگر قرار دارند باید زود بروند ؟عصبانی هستند؟ …در خود نریزند آن ها را نشان دهند ؛ به شکل زیبائی بیان کنند ؛ البته زمان می خواهد ؛پس به تدریج وبه شکل صحیح احساس خود را حتما بروز دهند .

به طرف مقابل بگویند در حال حاضر چه احساسی دارند ؛ چه نیازی دارند واین امر در طول زمان سبب می شود که مردم آن فرد را انسانی صادق وبدون رودربایستی بدانند؛احساس راحتی کنند ؛ در برخورد با او تکلف نداشته باشند پس بجای فرار از او به سوی او می روند . دوستان ما اگر بدانند در آن لحظه در چه حال وهوائی هستیم می توانند رابطه بهتر ودرستی برقرار کنند ؛ به ما کمک کنند وبه خودشان .

باید درجامعه رودربایستی ؛ تعارفات بیهوده را کنار نهاد ؛ به بیان عواطف واحساسات پرداخت ؛ در حدی که مربوط به طرف مقابل است ؛ این امر جاذبه مارا در محیط بیشتر کرده ودافعه را از بین می برد .دقت کنید در اطراف خود تان ببینید؛ آدم های خشک وکسانی که همیشه در یک حالت روحی خود را نشان می دهند موفق تر و جذاب ترند یا آنها که راحت برخورد می کنندوشما در روبروشدن با آنها به سادگی پی به حال آنها می برید ؟وترجیح می دهید که بیشتر با کدام یک از آنان در ارتباط باشید ؛ هر که می خواهد باشد .

This entry was posted on ژوئن 17, 2007 at 10:53 and is filed under اندیشه و ایران, اندیشه در جامعه, زندگی و نقش اندیشه. شما می‌توانید هرگونه پاسخ به این ورودی را از راه خوراک RSS 2.0 دنبال کنید. شما می‌توانید پاسخی بدهید، یا از وب‌گاه خود دنبالک بگذارید.